آرتریت ویروسی

آرتریت ویروسی

آرتریت ویروسی

آرتریت ویروسی (رئوویروس پرندگان Avian Reovirus) یک ویروس همه جایی است که از اهمیت ویژه ای در طیور گوشتی برخوردار بوده و می تواند سبب وازد شدن گله، آرتریت، لنگش و ضرر و زیان اقتصادی شود.

اهمیت رئوویروس پرندگان در سلامت انسانی: این ویروس ها زئونوز نبوده و خطری برای انسان ندارند.

تاریخچه:

  • اولین بار در سال 1954، رئوویروس پرندگان از دستگاه تنفس ماکیان جداسازی شد و به علت آسیب هایی که به تاندون ها وارد می­کرد، به بیماری حاصل از آن، آرتریت ویروسی (Viral arthritis) و یا تنوسینوویت (Tenosynovitis) اطلاق شد.
  • در سال 1983، سویه ی S1133 در تخم مرغ جنین دار پاساژ داده شد و اولین واکسن رئوویروس پرندگان به دست آمد. از آن زمان به بعد، از ویروس مذکور به عنوان یکی از سویه های اصلی در واکسن های رئوویروس، استفاده می شود.

عامل بیماری آرتریت ویروسی:

  • خانواده رئوویریده (Reoviridae) دارای 2 تحت خانواده به نام های سدورئوویرینه (Sedoreovirinae) و اسپینارئوویرینه (Spinareovirinae) است.
  • تحت خانواده اسپینارئوویرینه دارای 9 جنس است، که یکی از آن ها، جنس اورتورئوویروس (Orthoreovirus) می باشد.
  • جنس ارتورئوویروس دارای 6 گونه مختلف (اورتورئوویروس های پستانداران، پرندگان، بابون و غیره) است.
  • گونه اورتورئوویروس پرندگان (Avian Orthoreovirus) عامل ایجاد کننده بیماری در پرندگان است، که به صورت ARV نیز عنوان می شود.

حساسیت و مقاومت رئوویروس ها نسبت به عوامل فیزیکی و شیمیایی:

  • رئوویروس های پرندگان می توانند شرایط اسیدی-بازی در حدود Ph بین 3 الی 9 را تحمل کنند.
  • رئوویروس های پرندگان نسبت به ضد عفونی کننده ها، تا حدودی مقاوم هستند.
  • این ویروس ها می توانند تا 10 روز در پر پرنده، غذا و یا پوسته تخم مرغ زنده بمانند.
  • این ویروس ها می توانند تا 10 هفته در آب مصرفی مرغداری زنده بمانند.

بیماری های حاصل از رئوویروس های پرندگان:

رئوویروس های پرندگان می توانند باعث ایجاد بیماری های ذیل شوند:

  • آرتریت ویروسی+ تنوسینوویت
  • سندرم وازد شدگی
  • سندرم سوء جذب
  • هپاتیت، میوکاردیت، هیدروپریکاردیوم
  • استئوپروز
  • سرکوب سیستم ایمنی
  • بیماری روده ای و تنفسی
آرتریت ویروسی

آرتریت ویروسی:

از آنجایی که آرتریت ویروسی و وازد شدگی گله، از بیشترین اهمیت برخوردارند، در این بخش به این دو مورد پرداخته شده است. آرتریت ویروسی از مهمترین بیماری­های اقتصادی طیور است که غالبا در ماکیان گوشتی دیده می شود اما می­تواند در مرغان تخمگذار نیز تشخیص داده شود. سروتیپ ها و پاتوتیپ های مختلفی از رئوویروس ها می توانند سبب ایجاد آرتریت ویروسی در طیور شوند. همچنین این احتمال وجود دارد که عوامل دیگری از جمله مایکوپلاسما سینوویه و یا گونه های مختلف استافیلوکوکوس نیز  همراه با رئوویروس ها حضور داشته باشند. وجود این باکتری ها، می تواند سبب تشدید علائم آرتریت ویروسی شود.

ابتلا به رئوویروس در گله های مادر، می تواند منجر به لنگش، افزایش مرگ و میر، و سپس کاهش در تولید تخم مرغ، کاهش در نرخ جوجه آوری و در نهایت انتقال عمودی ویروس به جوجه ها شود. همچنین رئوویروس ها می توانند از مادر آلوده، به جوجه ها منتقل شده و سبب خسارات قابل توجه در نتاج شوند. اما خوشبختانه، این بیماری از طریق واکسیناسیون، کنترل شده است. 

میزبانان رئوویروس پرندگان:

اگرچه که خود رئوویروس ها در پرندگان مختلفی یافت شده اند، اما در عمل، مرغ و بوقلمون، تنها میزبانان آرتریت ناشی از رئوویروس هستند.

افزایش مقاومت به بیماری با افزایش سن:

  • بیشترین حساسیت ماکیان به رئوویروس ها، در سنین پایین است.
  • اگر جوجه یک روزه ای فاقد ایمنی مادری باشد، می توان آرتریت ویروسی را به راحتی در آن ایجاد کرد.
  • تحقیقات نشان می دهد که با افزایش سن ماکیان، میزان مقاومت آنها نسبت به بیماری افزایش پیدا می کند. بنابراین حساسیت جوجه یک روزه نسبت به بیماری، بیشتر از میزان حساسیت جوجه 3 هفته است. البته ویروس می تواند پرندگانی با سن بالاتر را نیز آلوده کند، اما در آن حالت، شدت بیماری کمتر شده و دوره کمون نیز طولانی تر می شود.

درگیری همزمان رئوویروس با سایر عوامل بیماری زا:

  • در صورت درگیری همزمان گله با رئوویروس و آیمریا (کوکسیدیوز)، میزان بیماری زایی رئوویروس افزایش پیدا می کند.
  • درگیری همزمان با گامبورو (بیماری بورس عفونی)، باعث افزایش شدت تنوسینویت می شود.
  • رئوویروس ها می توانند شرایط بیماری های حاصل از اشریشیا کلای، کم خونی عفونی (CIA) و بیماری های رایج تنفسی را تشدید کنند.
  • همچنین درگیری همزمان رئوویروس ها و کریپتوسپوریدیوم می تواند منجر به تشدید شرایط بالینی شود.

انتقال بیماری:

  • رئوویروس ها به صورت افقی و عمودی منتقل می شوند.
  • رئوویروس ها در ترشحات دستگاه تنفس و گوارش، یافت شده اند و آلودگی مدفوعی، به عنوان منبع انتقال عفونت در نظر گرفته می شود.
  • پرندگان حامل (Carrier)، منابع بالقوه عفونت هستند.
  • این ویروس قابلیت انتقال عمودی دارد، به این صورت می تواند از مرغ مادر آلوده، به جوجه هایش منتقل شود.

دوره کمون بیماری:

  • دوره کمون بیماری بسته به پاتوتیپ ویروس، سن میزبان و روش انتقال، میتواند از 1 روز تا 11 روز متفاوت باشد.
  • فرایند ایجاد آرتریت، آهسته است. به همین علت بیشتر موارد آرتریت در سن بالای 4 هفته دیده می شوند.
  • آرتریت ویروسی در بوقلمون ها، غالبا از سن 14 هفتگی به بعد دیده می شود.
  • میزان واگیری ویروس می تواند به 100 % برسد. اما میزان مرگ و میر معمولا کمتر از 6 % است.
آرتریت ویروسی

علائم بالینی آرتریت ویروسی:

  • لنگش: معمولا در سن 4-5 هفتگی
  • تورم در محل مفصل خرگوشی
  • درگیر شدن تاندون گاسترونمیوس (Gastrocnemius) و تاندون خم کننده انگشتان (Digital flexor).
  • وازد شدن گله.
  • اشکال در راه رفتن.

تشخیص بیماری:

  • در ابتدا باید گفت که علائم بیماری، اختصاصی نبوده و ممکن است در سایر بیماری های مرتبط با مفاصل نیز دیده شوند.
  • تشخیص بیماری آرتریت ویروسی بر پایه علائم بالینی، کالبدگشایی و جراحات بافت شناسی، انجام می شود.
  • مایکوپلاسما سینوویه، استافیلوکوکوس و سایر باکتری ها، قادرند تا جراحات مشابهی را در مفاصل ایجاد کنند.
  • می توان از روش های مولکولی همچون RT-PCR به منظور تشخیص قطعی بیماری استفاده کرد.
  • همچنین، الایزا (ELISA) روش مناسبی برای تشخیص سطح آنتی بادی های ضد رئوویروس است.

پیشگیری از بیماری آرتریت ویروسی:

رئوویروس های پرندگان، ویروس های همه‌جایی با شیوع 100 درصدی هستند. بنابراین از بین بردن ویروس و داشتن گله‌ای کاملا پاک، کاری بس دشوار است. اما با انجام اقدامات امنیت زیستی، کنترل عبور و مرور و ضد عفونی مناسب، می توان شیوع عفونت را کاهش داد.

واکسیناسیون:

کنترل آرتریت ویروسی در ماکیان، اصولا از طریق واکسیناسیون مرغ مادر صورت می گیرد.

  • واکسیناسیون را می توان با استفاده از واکسن های زنده و غیر فعال انجام داد.
  • در سال 1983، اولین واکسن های رئوویروس پرندگان بر پایه سویه ی S1133 ساخته شدند. اما امروزه سویه های بیشتری از جمله 1733، 2408، 3005 و 2177 نیز وجود داشته و از آنها در ساخت واکسن رئوویروس استفاده می شود.
  • به طور کلی توصیه می شود که در ابتدا از یک واکسن زنده رئوویروس در مرغ مادر استفاده شده و سپس از واکسن غیرفعال آن به عنوان بوستر استفاده شود.

منابع:

Lu, H., Tang, Y., Dunn, P. A., Wallner-Pendleton, E. A., Lin, L., & Knoll, E. A. (2015). Isolation and molecular characterization of newly emerging avian reovirus variants and novel strains in Pennsylvania, USA, 2011–2014. Scientific reports, 5(1), 14727

Mosad, S. M., Elmahallawy, E. K., Alghamdi, A. M., El-Khayat, F., El-Khadragy, M. F., Ali, L. A., & Abdo, W. (2023). Molecular and pathological investigation of avian reovirus (ARV) in Egypt with the assessment of the genetic variability of field strains compared to vaccine strains. Frontiers in Microbiology, 14, 1156251

https://poultrydvm.com/condition/viral-arthritis

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Are you human? Please solve:Captcha