بروز، شیوع و انتقال بیماری کوکسیدیوز:

• انتقال مکانیکی، رایج ترین شیوه انتشار انگل است. بنابراین هر فردی، می تواند کوکسیدیا را به صورت مکانیکی از یک سالن به سالن دیگر و یا از یک مرغداری به مرغداری دیگر منتقل کند.
• تنها راه طبیعی برای ابتلا به کوکسیدیوز، بلعیدن اووسیست های اسپوروله شده است. و همانطور که شرح داده شد، اووسیست ها از طریق مدفوع منتشر می شوند، بنابراین بستر، آب ، تجهیزات و یا هر وسیله آلوده به مدفوع، می تواند منجر به انتقال مکانیکی اووسیست های آیمریا شود.
• آیمریا دارای اختصاصیت میزبانی است، به همین جهت پرندگان وحشی به عنوان منبع عفونت به حساب نمی آیند، اما می توانند اووسیست ها را به صورت مکانیکی منتقل کنند.
• جوجه ها، معمولا دارای سطوح مناسبی از تیتر مادری هستند، اما آنتی بادی های مادری، باعث مقاوم شدن جوجه ها به کوکسیدیوز نمی شود.

کوکسیدیوز در هر سنی می تواند رخ بدهد اما معمولا جوجه های جوان، حساسیت بیشتری نسبت به بیماری دارند. اگرچه بیشتر درگیری ها در سن 6-3 هفتگی رخ می دهند، اما هر کدام از گونه های آیمریا، در سن خاصی، رواج دارند. به این صورت که:

• آیمریا آسرولینا، تنلا، میتیس، پاراکوکس و ماکسیما بیشتر در سن 6-3 هفتگی دیده می شوند.
• آیمریا نکاتریکس در سن 18-8 هفتگی رخ می دهد.
• آیمریا برونتی در هر دو بازه زمانی، هم در سن پایین و هم بالا دیده می شود.

رخداد همزمان کوکسیدیوز با سایر بیماری های طیور:

• تغییرات بافتی و آسیب های ایجاد شده در دستگاه گوارش، می توانند سبب تسهیل کلونیزاسیون سایر عوامل بیماری زا از قبیل کلستریدیوم پرفرنجنس (انتریت نکروتیک) و یا سالمونلا شوند. درگیری همزمان با این عوامل، تلفات و خسارات اقتصادی را افزایش می دهد.
• کوکسیدیوز سکومی (درگیری با آیمریا تنلا)، می تواند سبب افزایش شدت بیماری سر سیاه (هیستوموناس مله اگریدیس) شود.
• بیماری های سرکوب کننده سیستم ایمنی، می توانند باعث تداخل در ایجاد ایمنی علیه کوکسیدیوز شده و شرایط گله را بدتر کنند. به عنوان مثال، درگیری با بیماری مارک و یا گامبورو (بیماری بورس عفونی) می تواند منجر به تشدید کوکسیدیوز شود.

علائم بالینی و تشخیص کوکسیدیوز:

شدت علائم ایجاد شده، به گونه ی آیمریا و شرایط گله بستگی دارد. بنابراین ممکن است در یک گله، خونریزی شدید از دستگاه گوارش مشاهده شود و در گله ی دیگر، علائم بسیار خفیف باشند. اما به طور کلی، کاهش وزن گیری، نامطلوب شدن ضریب تبدیل، لاغری، آشفته شدن پرها، درجات مختلفی از اسهال، مدفوع خون آلود و نهایتا مرگ و میر، از جمله علائم کوکسیدیوز هستند.

• بهترین روش برای تشخیص کوکسیدیوز، بررسی علائم بالینی، کالبد گشایی لاشه ی تازه و بررسی کامل دستگاه گوارش، کل قسمت های روده (چه از سطح سروزی و چه مخاطی) و استفاده از میکروسکوپ نوری به منظور مشاهده اووسیست ها است.
• بهتر است پرنده مبتلا به کوکسیدیوز، یوتانایز شود و بالافاصله مورد بررسی کالبدگشایی قرار گیرد. در اینصورت، نتایج و تشخیص بسیار دقیق تری حاصل می شود.
• در صورت نیاز به انجام اقدامات تشخیصی بیشتر، می توان از روش های مولکولی همچون PCR استفاده کرد.