کمبود ویتامین B1:

 تیامین یکی از مهمترین ویتامین ها در تغذیه طیور است. این ویتامین، محلول در آب بوده و کمبود آن می تواند منجر به بی اشتهایی و علائم عصبی شود. فرم فعال تیامین، تیامین پیروفسفات است که یک کوفاکتور بسیار مهم در واکنش های دکربوکسیلاسیون، دهیدروژناز و ترانس کتولاز است. این آنزیم ها، نقش مهمی در متابولیسم کربوهیدراتها، لیپیدها و آمینواسیدها دارند. کمبود تیامین منجر به بی اشتهایی، پلی نوریت (Polyneuritis) و در نهایت مرگ، می شود.

این نکته قابل ذکر است که تیامین اضافی، توسط بافت ها استفاده نشده و از طریق ادرار دفع می شود. بنابراین ذخیره قابل توجهی از این ویتامین در بدن وجود ندارد. از سوی دیگر، معمولا مقادیر بیش از اندازه تیامین به خوبی تحمل شده و مشکل خاصی ایجاد نمی شود. از آنجایی که ویتامین B1 در بدن مرغان ذخیره چندانی ندارد، لازم است تا ویتامین های گروه B به میزان کافی در اختیار پرنده قرار بگیرند.

علائم کمبود ویتامین B1:

• آنورکسی (بی اشتهایی) معمولا اولین نشانه ی کمبود ویتامین B1 است. در این حالت، شرایط به سرعت رو به وخامت رفته و منجر به کاهش وزن پرنده و ضعف در پاها می شود.
• در آزمایشات تجربی، 3 هفته پس از استفاده از جیره نامناسب (بدون تیامین) جوجه ها دچار پلی نوریت و علائم عصبی شدند.
• در شرایط طبیعی مرغداری، علائم عصبی ناشی از کمبود ویتامین B1 را می توان در سن زیر 2 هفتگی مشاهده کرد.
• روند ظهور علائم عصبی در جوجه ها ناگهانی است، اما در مرغان بالغ، معمولا علائم به آهستگی پدیدار می شوند.
• در مرغان بالغ، ممکن است تاج پرنده، به رنگ آبی در آید.
• فلجی عضلات و ستاره نگری: با بدتر شدن شرایط، عضلات پرنده فلج می شوند، در نتیجه انگشتان، عضلات گردن، عضلات بال و پاها تحت تاثیر قرار میگیرند. در این شرایط پرنده پاهایش را جمع کرده و سرش را به عقب می چرخاند، به این حالت که شبیه به تماشای ستارگان است، ستاره نگری (Star gazing) می­‌گویند. علت چرخش سر به عقب، فلج شدن عضلات جلویی گردن است. پس از این، جوجه ها حتی توانایی لازم برای ایستادن را از دست خواهند داد و بر روی زمین دراز میکشند. دمای بدن شدیدا افت کرده و در نهایت پرنده می میرد.